• Vrijdag 19 april 2019 vertrok de MO19 met begeleiders naar het zuiden van het land om aldaar deel te nemen aan een internationaal voetbaltoernooi. Vertrekpunt was de club waar de bus van Paul aardig volgestouwd werd met luchtbedden, tassen en boodschappen. Rond 18.15 uur vertrok de hele delegatie dan toch eindelijk. Hoewel het heel druk was op de weg sneden wij ons met bekwame spoed door het verkeer heen en arriveerden wij rond 19.30 uur in het snikhete Wijchen waar ons een verrassing stond te wachten: een training in scherp schieten als voorbereiding op het toernooi! Niet met een bal, maar met een echt pistool, een karabijn en een heuse Magnum revolver. De leden van Schietsportvereniging Strijdlust ’87 verzorgde voor ons een cursus schieten. Voorzien van gehoorbescherming en een bril mochten we de schietarena één voor één betreden en kregen we vakkundig uitleg over de werking van ieder wapen en hoe dit te laden, en belangrijker nog, hoe te schieten. De schietschijven stonden op 10 meter afstand en ieder kreeg na afloop zijn eigen schijven mee naar huis als trofee. De één stond er bij als een ware "Charlie’s Angel", de ander leek meer op "Dirty Harry". Een groot aantal deelnemers wist ook daadwerkelijk de doelwitten meerdere keren te raken, de ander wist alles te raken behalve het doelwit. Het was in ieder geval een heel leuke ervaring.
    Nadat wij dus een vaardigheid rijker waren ging de reis verder naar Oss. Ons thuishonk voor het weekend. We verbleven op het terrein van Scouting Dorus Rijkers. De meiden hadden aan de ene kant van het gebouw een grote ruimte waar zij allemaal konden verblijven en de begeleiding werd naar de andere kant van het gebouw geleid waar een nog grotere ruimte tot hun beschikking stond. Helaas was die ruimte net schoon gespoten en was alles nog drijfnat, dus daar stonden we rond 22.30 uur met onze spullen in onze handen. Oplossingsgericht als we altijd zijn werden de deuren opengegooid zodat de buitenlucht de vloer kon drogen en gelukkig ging dit heel snel. Iedereen kon dus zijn luchtbed oppompen en zich installeren. Hier en daar al wel een dreigement om een luchtbed leeg te laten lopen, maar de enige die leeg liep was van Bram wegens een klein gaatje in het luchtbed. Maar Bram was voorbereid en had een reserve luchtbed zodat hij uiteindelijk toch een goed bed tot zijn beschikking had.
    Daarna met zijn allen naar buiten rond het kampvuur met muziek, een drankje en chips. Echt heel gezellig. Om 24.00 uur een knalfeest: Wieke was jarig! Zij werd met confettikanonnen bestookt en er werd gezongen en geknuffeld. Natuurlijk werd vader Cor ook niet vergeten. Het feest ging nog even door. Hier en daar taaide iemand af om toch maar vast het bed in te duiken en te gaan slapen. Alleen van dat slapen kwam bij de meesten niet heel veel terecht: de jeugd van de scouting had besloten nog even te blijven en vierde in hun eigen bar een luidruchtig feestje dat tot in de vroege uurtjes doorging?? Ook wij maakten trouwens het nodige geluid hoor: snurken, fluiten, praten??.
    Zaterdag 20 april 2019: bijtijds opstaan want om half tien moest de eerste wedstrijd in Wilbertoord gespeeld worden, ongeveer 40 kilometer verwijderd van Oss. Iedereen werd het bed uitgegooid, moest zich opfrissen en spullen pakken. Dat de één meer een ochtendmens is en de ander meer een avondmens werd hier en daar wel duidelijk, maar het ging allemaal in goede harmonie. Eerst nog even op ons gemak genoten van een heerlijk Paasontbijt en daarna weer de auto in voor onze sportieve prestaties. De zonnebrandcrème mocht daarbij zeker niet vergeten worden want het was werkelijk al schitterend weer. In Wilbertoord moesten we drie wedstrijden spelen en afhankelijk van het resultaat zou dan bepaald worden of we de volgende dag in de ochtend of in de middag zouden moeten spelen. Hoewel we absoluut wakker waren bleken we nog niet scherp te zijn. De eerste wedstrijd ging dan ook verloren hoewel we zeker kansen hadden. Dit alles onder het toeziend oog van de massaal opgekomen supporters die heerlijk in een luie stoel in het zonnetje de wedstrijden op hun gemak volgden. Ook de tweede wedstrijd ging verloren op de keiharde en droge velden van Wilbertoord. De derde wedstrijd moesten we tegen een Engels team. Sandra nam de gelegenheid te baat om een teamfoto te maken van de beide teams door elkaar heen. Het was een heel leuk gezicht die twee teams, alleen waar was Sandra? Die had een camera met telelens en stond zo ongeveer in het doel aan de overzijde om de hele club er op te krijgen. Grote hilariteit dus. Er volgde een leuke sportieve wedstrijd die nipt verloren ging helaas. Dat zou dus vroeg opstaan worden zondag.
    Ter gelegenheid van de verjaardag van Wieke werd er op een heerlijke slagroomtaart getrakteerd met voor alle aanwezigen een ruime punt. Dat ging er wel in na al die inspanningen. Daarna zeiden we de supporters vaarwel en gingen we terug naar de scouting. Nadat iedereen zich weer opgefrist had gingen we aan de prachtig versierde Paastafel (er stonden heuse Paashazen ter decoratie op tafel en overal Paaseitjes etc). Paul sloeg aan het bakken in de keuken om zijn befaamde tosti’s te maken die gretig verorberd werden. Ook Bram zijn gekookte eieren gingen er goed in??. Het was gewoon een gezellig samenzijn.
    Daarna waren we een paar uur vrij. De één benutte de tijd om even wat bij te slapen, de ander ging juist voetballen of lekker zonnen of hangen rond de picknicktafel en naar muziek luisteren. Het was allemaal heel ontspannen onder de bloedhete zon. Rond half vijf werd iedereen weer opgetrommeld en gingen we Oss zelf in om nu scherp te gaan schieten met bowlingballen. Dit ging de één beter af dan de ander, maar de lol was er niet minder om. Bram begon al met een achterstand omdat hij gesaboteerd werd: omdat hij nog niet klaar was met zijn plichtplegingen vroeg hij Paul even voor hem te gooien en dat werd één bal in de goot rechts en daarna één bal in de goot links oftewel 0 punten??.
    Vervolgens was er een leuke verrassing: de meiden mochten naar een escaperoom. De ene groep naar Dokter Freud, de andere groep mocht naar de slaapkamer van Dracula. Dokter Freud was op de locatie van de bowlingbaan dus die meiden konden gelijk starten. Er moesten allerlei raadsels opgelost worden. De meiden waren ingespannen bezig en schrokken zich dan ook te pletter toen er ineens allemaal stuiterende ogen uit het dak kwamen. De schrik werd nog groter toen er een pop uit een kast sprong. Hilarische momenten dus. Met nog 30 seconden op de klok lukte het om de escaperoom te verlaten. Gelukkig.
    De andere groep moest 800 meter lopen naar de locatie waar de slaapkamer van Dracula was. Omdat het zo warm was leek de afstand wel twee keer zo lang. Uiteindelijk bereikten we onze bestemming waar Charley ons al stond op te wachten. Telefoons moesten afgegeven worden (Sanne ook jij volgende keer) en werden veilig opgeborgen. Daarna werd de groep de slaapkamer van Dracula ingeleid. Wat zij niet wisten was dat wij als begeleiders plaats mochten nemen in de controlekamer en dus alles konden volgen. De beelden waren zwart-wit zodat de ogen van de meiden net knikkers leken. Gezamenlijk begonnen zij aan de opdrachten en werden de eerste slotjes buit gemaakt. Met af en toe een hint waren de meiden goed bezig. En toen kwam er een vleermuis uit de lucht zetten voor een spiegel. Best wel eng. Die vleermuis vloog zich te pletter tegen de spiegel en vervolgens verscheen er een prachtige dame met een lieve glimlach. Haar ogen gingen van de ene kant naar de andere kant net alsof ze ergens naar keek. De meiden waren hier dan ook erg op geconcentreerd. En toen, van het ene op het andere moment, ontplofte het hoofd van de lieve dame en kwam door haar gezicht heen een monster te voorschijn. De ogen van onze meiden werden twee keer zo groot, grote glimmende ballen keken ons in de controle kamer verschrikt aan. Wij lagen bijna onder tafel van het lachen. Prachtig! Met nog maar twee slotjes te gaan lukte het de meiden net niet om te ontsnappen. Gelukkig kregen we ze wel weer mee.
    Daarna met zijn allen eten op het terras bij eetcafé H32. Met een opvoering van de Passion op de achtergrond op het plein waren we ook nog verzekerd van live muziek. Het was goed eten. Wel werd het wat kouder later op de avond, maar daar had de ober wel een oplossing voor: een groot deel van de groep zat daarna gehuld in een rode deken te genieten van de maaltijd.
    En toen weer terug naar de auto. Leek de heenweg met 800 meter twee keer zo lang in de hitte, dit keer was de terugweg daadwerkelijk twee keer zo lang. We werden door de donkere buurten steegjes van Oss geleid. Hoewel er verschillende protesten klonken dat we een andere kant op moesten bleven degenen vooraan volharden in hun "goede" richtingsgevoel. Uiteindelijk bereikten we toch de auto’s. Een deel van de groep ging vervolgens naar café De Keijzer en een ander deel ging terug naar de scouting. In het café werd de groep vergast op een "optreden" van een man die helemaal uit zijn dak ging op de dansvloer. Hij had in zijn eentje de hele dansvloer nodig, zijn shirt ging omhoog en zijn broek half naar beneden. Niet echt heel smakelijk??
    Het was een lange dag geweest en uiteindelijk lag iedereen rond 01.15 uur op bed. Moe maar voldaan. Het slapen ging in ieder geval een stuk beter deze nacht.
    Zondag 21 april 2019: oei, de wekker ging wel heel vroeg af. Iedereen opstaan, luchtbedden leeg laten lopen, spullen bij elkaar pakken en daarna weer even rustig ontbijten. Daarna de afwas en de auto’s weer volladen met spullen en mensen. Om 08.05 uur vertrokken we naar het 55 kilometer verderop gelegen Oploo alwaar we om 09.00 uur!!! de eerste wedstrijd moesten spelen. Stevig doorrijdend arriveerden we rond 08.45 uur op het sportcomplex. Wat opviel was dat de velden een stuk minder hard waren dan de dag tevoren en dat ze besproeid waren. Een stuk fijner dus om op te spelen. Terwijl onze meiden zich op de grond lieten zakken om even te rusten stond de tegenpartij al op het veld, druk bezig met warmlopen en rekken en strekken. Van onze meiden had een aantal hun voetbalschoenen nog niet eens, want hun tassen stonden bij Paul in de bus en die moest eerst de sleutel van ons scoutingverblijf wegbrengen en arriveerde rond 08.55 uur. Mooi op tijd dus. Snel de voetbalschoenen aan en het veld op. De tegenpartij was duidelijk een stuk frisser dan onze meiden en kwam dan ook feller uit de startblokken.. Helaas ging de wedstrijd dus verloren. Navraag bij de tegenstander later in de kantine leerde dat dit team gewoon in Oploo woonde, zij waren dus niet doorgezakt de avond er voor. Maar wij hebben waarschijnlijk veel meer schik gehad.
    In de tweede wedstrijd was duidelijk zichtbaar dat het beste er voetbaltechnisch wel vanaf was. Ook toen lukte het dus niet. De laatste wedstrijd moesten we tegen een club uit Zuid Afrika. Weer werd er een gemengde foto gemaakt (dit keer door Joyce op slechts luttele meters afstand en dus niet vanuit het andere doel;)). Onder leiding van onze Italiaanse scheidsrechter die ons zo ongeveer het hele toernooi begeleid had moesten de meiden dus nog één keer aan de bak. En wat niet meer voor mogelijk gehouden werd: we gingen eindelijk met scherp schieten! Maaike wist het eerste doelpunt te maken vanaf een meter of 20. Het bleek het startsein voor de meiden om nog één keer alles te geven. En we schoten nog 5x raak! De mooiste kwam op naam van Roos die het doelpunt van het toernooi maakte. Aan de andere kant moest Rieki nog even een paar keer handelend optreden. Pas bij het vierde schot op doel in dezelfde aanval capituleerde zij dan eindelijk en kon Zuid Afrika scoren. Het was voor onze meiden een fantastisch slotstuk met een zeer sportieve en inlevende tegenstander. Dat ging zelfs zover dat toen de tegenstander op Roos haar voet ging staan en deze met betraande ogen op het veld zat de tegenstander ook met tranen in haar ogen steeds bleef zeggen: I’m sorry, I’m sorry. Onze Zuid Afrikaanse tegenstander ging overigens niet met lege handen naar huis hoor: zij mochten de volgende dag naar Ajax voor een rondleiding een clinic dus ook voor hun was het feest.
    Met een zeer goed gevoel kon de terugreis dan ook aanvaard worden. Nog even langs de Mac in Breukelen voor een afsluitende maaltijd en toen was het echt klaar.
    Een fantastisch weekend met een groot saamhorigheidsgevoel! Wij hebben van alle meiden stuk voor stuk genoten en doen het graag volgend jaar nog een keertje over!