• Vrijdag 10 mei 2019, de uitwedstrijd tegen MSV uit Montfoort. Thuis hadden we 6-0 verloren, niet kansloos maar we verzuimden om te scoren. Bij het verzamelen op de parkeerplaats bij ons sportcomplex was er al een beetje een uitgelaten stemming, net of er iets in de lucht hing. In ieder geval hing er een prachtige zon in de wolkeloze lucht. Met het gevoel dat we vandaag best wel eens konden gaan stunten werd de reis naar Montfoort aanvaard.

    In de kleedkamer werd het gevoel nog maar weer eens benadrukt en met gezonde wedstrijdspanning werd het veld betreden. Om de spanning toch iets weg te nemen besloot ondergetekende tijdens het warmlopen al pratende geheel onvrijwillig ter aarde te storten en een blijvende indruk achter te laten. Ik hing dus wel even in de lucht, maar de aarde was dichtbij. Iedereen stond daarmee, na het lachen, wel gelijk op scherp!

    Onder de leiding van een voortreffelijke scheidsrechter die gemoedelijk zijn wedstrijd floot en ook echt genoot van wat hij zag, ontspon zich een leuke en gelijkwaardige wedstrijd. Beide teams hadden over en weer kansen, maar lieten ook op de rest van het veld mooie dingen zien. Goede passes, driehoekjes, druk zetten, de bal onderscheppen. Het spel ging over en weer met af en toe spannende situaties voor de beide doelen. De bal ging er echter niet in zodat zich een unieke situatie voor deed voor onze dames: ruststand 0-0! Wij waren in de rust dan ook uitgelaten van onze eigen prestatie, wat een stunt!

    Met hernieuwde energie begonnen we aan de tweede helft. Weer golfde het spel op en neer. Nederhorst schoot een paar keer op de paal en MSV raakte, via ondergetekende, de lat. Spannend dus! En na ongeveer 10 minuten in de tweede helft de tweede primeur: wij scoorden als eerste: 0-1! Joyce R. liet met een hard afstandsschot de keepster kansloos. Luid gejuich steeg de lucht in.

    Het spel ging verder met weer een paar goede mogelijkheden over en weer. Melanie wist slechts een paar minuten later al de 0-2 binnen te schieten! Wij stonden met enig ongeloof te juichen, wat gebeurde hier? Dit was ons het hele seizoen nog niet overkomen. De druk werd vol op de tegenstander gezet en het geloof in een stunt groeide. Inmiddels hing de maan ook duidelijk zichtbaar in de lucht. Of Melanie hierdoor geïnspireerd raakte, niemand zal het ooit weten, maar feit is wel dat zij vanaf onze eigen helft een bal hoog n de lucht in schoot en dat die bal even bleef hangen en daarna op een paar centimeter voor de keepster stuiterde en over haar uitgestoken handen zo in de kruising belandde. Een werelddoelpunt! We waren uitzinnig van vreugde!

    Misschien nog iets te veel ons feestje vierende maakte MSV gebruik van de ruimte die vrijkwam en scoorde de 1-3. Met nog zo'n 10 minuten te gaan was het alle hens aan dek, want dit wilden we echt niet meer weg geven. Met hier en daar wat professioneel tijdrekken, maar ook gewoon met goed voetbal, werd het geloof in een stunt steeds groter. En dan toch eindelijk kwam het verlossende eindsignaal. Er werd een flink feestje gevierd op het veld en ook in de kleedkamer lieten we ons niet onbetuigd.

    Eindelijk onze eerste wedstrijd gewonnen! We wisten dat we op de goede weg waren en onze prestaties werden ook steeds beter, het hing dan ook al een tijdje in de lucht dat we een goed resultaat zouden neerzetten, maar dit was dan echt de bevestiging.
    Eindelijk, de dag die je wist dat ging komen.......

    De jonge garde spoedde zich vervolgens gauw naar huis om feest te gaan vieren in diverse uitgaansgelegenheden, terwijl de oudere garde eerst nog een poosje in de kantine van MSV bleef hangen om de broodnodige vochtreserves weer op peil te brengen. Uiteindelijk ging ook de oudere garde huiswaarts, al hossend en zingend:
    JIJ KRIJGT DIE LACH NIET VAN MIJN GEZICHT......

    De volgende ochtend ontwaakte ik met een grote grijs op mijn gezicht, totdat ik ging bewegen.... oud, stijf en nog geen 80... maar wat een plezier hebben we weer gehad!